جلسه ۲       ۱۷-۱۲-۸۸

حاضران در جلسه: خانمها شفیعیان، کبری نصرتی، اکرم نصرتی، جعفری، محمدی، باخرد، جهان گشته، سیدی، نورانی، قریشی، نظری و عظیمی

در این جلسه جناب آقای قائمی نیک در جلسه حاضر شدند و با توجه به داستان هایی که خواهران در جلسه قبل نوشته و آورده بودند به بیان کلیاتی درباره داستان نویسی و تکنیک های اساسی آن پرداختند که مهم ترین بخش های آن در زیر می آید:

- در داستان های خواهران حادثه وجود نداشت. حادثه شرط اصلی داستان شدن یک نوشته است، باید در مسیر شخصیت پردازی داستان، حادثه ای رخ دهد (با توجه به اینکه ما تاکید داریم که نگاه شما به داستان کلاسیک باشد) علاوه بر این باید انتهای داستان، مطابقتی با ابتدای آن داشته باشد.

- بعضی از خانم ها داستان را از زبان جنس مخالف بیان کرده بودند، این یک کار حرفه ای و دشوار است که لازمه آن آشنایی بسیار با عناصر داستان است. سعی کنید از زبان خودتان و از تجربه های شخصی خودتان بنویسید.

- نویسنده نباید احساساتی شود. احساسات را انتقال دادن با احساساتی شدن بسیار فرق می کند. باید طوری بنویسید که حس را انتقال دهید و نه اینکه صرفا به بیان احساسات خود بپردازید. نباید به دنبال این باشید که خواننده را تحت تاثیر قرار دهید. مخاطب را عاقل و مختار فرض کنید.

- مساله ی شخصیت پردازی داستان، علاوه بر آدم ها، در اشیا، مکان ها و زمان ها نیز مصداق دارد. مثلا در شخصیت پردازی انسان باید به خواننده، حداقل هایی از ظاهر و خلق و خوی شخصیت داد.

- داستان کوتاه، شما را در تکنیک قوی می کند و رمان، سواد شما را افزایش می دهد.

- داستان کوتاه را حداقل باید ۱۲ بار بازنویسی کرد.

پرسش و پاسخ:

عظیمی: ملاک موفقیت ادبیات داستانی چیست؟

آقای قائمی نیک: ۱- این که در هر کجای دنیا قابل درک باشد و به خوبی از فیلترهای ترجمه عبور کند. ۲- همه فهم باشد. داستان موفق لزوما با استقبال مخاطبین عام مواجه نمی شوند. هر چه سطح سواد و درک نویسنده بالا برود تبدیل به انسانی خاص تر می شود. لذا مخاطبان او نیز خاص تر می شوند. ۳- این که حاوی گزاره هایی جهان شمول باشد.

خانم سیدی: کدام یک از نویسنده های ایرانی را موفق تر می دانید؟

آقای قائمی نیک: ادبیان داستانی ایرانی اصلا وجود ندارد. آنچه در ایران داریم در واقع ایرانی شده ی مکاتب داستان نویسی غربی است. ولی داستان ایرانی داریم. همانند چوبک، گلشیری، هدایت و در فضای دینی امثال آقای سرشار.

خانم نصرتی: در داستان، توصیف بهتر است یا تصویر؟

آقای قائمی نیک: هر چه تصویر بیشتر باشد بر زیبایی و سطح اثرگذاری داستان می افزاید. اما در توصیف چون قضاوت وجود دارد، سطح کار پایین می آید.

خانم شفیعیان: جه نوشته هایی خلاقیت را افزایش می دهد؟

آقای قائمی نیک: داستان های آمریکایی. هر جا محدودیت وجود داشته باشد خالاقیت بروز می کند. روشن فکران در جامعه ی آمریکا در اقلیت هستند و لذا به شدت به خاطر تنهایی و درک نشدن تحت فشار قرار دارند و به همین خاطر خلاقیت در آنجا بروز می کند.

برای جلسه بعد قرار بر این شد که خواهران داستان "شنل" را به دقت مطالعه کنند و داستانی با موضوع "ماشین خریدن" بنویسند. ضمنا در ایام عید نیز باید کتاب "دنیای سوفی" را مطالعه کنند و هر کدام یک وبلاگ شخصی داشته باشند.

حاضران در جلسه: خانم ها: محمدی, جعفری, نصرتی, جهان گشته, نظری, قریشی, نورانی, سیدی, شفیعیان, سجادی و عظیمی

در این جلسه هر کدام از اعضا داستان هایشان را خواندند و دیگران در حد معلوماتی که درباره ی مولفه های داستان داشتند به نقد آثار دوستانشان پرداختند.

در این جلسه داستان های خواهران محمدی, جعفری, جهان گشته, سیدی, شفیعیان و عظیمی قرائت گردید که برایند نظرات دوستان درباره ی این داستان های در ذیل می آید:

داستان خانم محمدی:
عظیمی: داستان نیست اما ایده های خوبی برای نوشتن داستان به دست می دهد.
شفیعیان: دغدغه مندی قابل تحسین

داستان خانم جعفری:
اکثر اعضا: داستان نیست, مقاله است.
عظیمی: تفاوت داستان با مقاله در این است که در مقاله حرفمان را "می زنیم" اما در داستان "نشان می دهیم" و عمده ی مزیت داستان بر مقاله هم همین است که شما را در موقعیت قرار می دهد

داستان خانم جهان گشته:
اکثریت اعضا: غافلگیر کننده بود.

داستان خانم سیدی:
اکثریت اعضا: توصیفات زیبایی داشتید.
نصرتی: سوژه تکراری بود. در داستان باید یک چیز تکراری را غیر تکراری نشان داد.
عظیمی: وظیفه ادبیات نشان دادن حقایق مکتوم است. می توان به زوایای دیگری از زندگی جانبازان پرداخت که برای عموم ناشناخته مانده. نیز می توان به واکاوی پیش تر شناخته شده ها پرداخت.

داستان خانم شفیعیان:

داستان خانم عظیمی: به دلیل اتمام وقت جلسه از نقد محروم ماند.